Wat zien de anderen?

Wat zien de anderen?

Net als alle andere vaders en moeders sta je op het schoolplein te wachten totdat je kind de school uitkomt. Je staat daar met een knoop in je maag, want je weet dat je weer een ‘wedstrijdje’ rondom de school mag rennen voordat jij je kind te pakken hebt om hem mee te nemen. Je hebt van alles geprobeerd: lief toespreken, negeren, gewoon weggaan, de hulp van de juf inschakelen, niets lijkt te helpen. De bel gaat en de kinderen stromen naar buiten. Je ziet jouw kind al aankomen, de blik in zijn ogen, hij kijkt je aan, schopt nog even een ander kind in het voorbijgaan en daar gaat-ie. Het hele schoolplein over. Je zucht en je voelt de blikken van de andere ouders richting jou gaan.

Je puber heeft therapie. Iedere week gaat hij daar trouw naar toe, maar jij wordt buiten de sessies gehouden, omdat hij 16 jaar is en dus zelf mag beslissen. Hij mag het zelf bepalen, hij mag ervoor kiezen om jou niet meer op de hoogte te stellen van wat er in dat kamertje besproken wordt. En natuurlijk begrijp je dat hij recht heeft op privacy, maar je weet ook dat de verhalen die hij daar vertelt, niet altijd representatief zijn voor jou of je gezin. De waarheid zoals die daar verteld wordt, komt vaak niet overeen met de ‘échte waarheid’. Je merkt dat jouw kind de therapeut gemakkelijk om zijn vinger windt, maar wat kan je eraan doen?

Je hebt een tienminutengesprek en daar zit je op het stoeltje voor de juf. Ze laat werkjes zien en ze vertelt vol lof over jouw kind. Het kind dat ze beschrijft, is bijna tegenovergesteld aan het kind dat jij kent. Zal ze een verkeerd dossier voor zich hebben? Je probeert de juf voorzichtig op de hoogte te brengen van hoe het gaat als hij thuiskomt. De boze buien, het gooien met spullen, het schoppen, bijten en slaan. De juf herkent het totaal niet, in de klas is hij juist zo behulpzaam. Je kan haast aan de juf haar gezichtsuitdrukking zien dat ze twijfelt aan jouw oprechtheid en aan jouw kunde als ouder.

Je bent op visite, gezellig iedereen bij elkaar. Je kind is ook mee, omdat dat voor jouw gevoel fijner is. Hij zit de laatste tijd niet zo goed in zijn vel en je wil hem niet uit het oog verliezen, voor het geval dat…
Je weet dat hij er helemaal geen zin in heeft, de drukte, het lawaai en er zijn teveel mensen. Het vraagt best veel van hem. Als beloning heb je iets lekkers in het vooruitzicht gesteld en dat zorgde ervoor dat hij zonder teveel gemopper mee is gegaan. Eenmaal op het adres kruipt hij in een hoekje van de bank. Zijn capuchon houdt hij op, zo ver mogelijk over zijn hoofd getrokken. Met zijn blik naar beneden gericht, lijkt hij totaal verzonken in zijn mobiel. Je ziet het bezoek kijken naar zoveel desinteresse van de kant van je kind, zeker wanneer hij weigert antwoord te geven op een vraag. “Geef hem maar een weekje met mij mee, dan leert hij wel wat fatsoen is.” Eerder dan gepland gaan jullie terug naar je eigen huis.

 

Van de buitenkant ziet je huis eruit als ieder ander in de straat. Alleen achter de voordeur gaat het zo anders. Daar kan een buitenstaander zich nauwelijks een voorstelling van maken. De gaten in de deur, de messen en scharen achter slot en grendel, een totaalverbod op chemische middelen, sloten op kasten, een kluis voor het geld en andere belangrijke zaken, misschien zelfs een camera in de woon- of slaapkamer. En dat alles omdat je je omgeving veilig wil houden, omdat je zo onvoorstelbaar veel van je kind houdt.

Reactie schrijven

Commentaren: 0