Visite

Visite

Ja, gezellig op visite naar opa en oma. En tante Gerda en ome Henk komen ook en ze nemen hun drie kinderen mee. Zo fijn om elkaar weer eens te zien en te spreken. Al ruim een week van tevoren heb je het aangekondigd en nu is het zover. Jullie stappen in de auto. Toch ben je wat alert, want je weet dat je kind niet zo houdt van dit soort bezoekjes. Het is niet dat hij niet wil, hij had er best zin in toen je het voorstelde, maar het lijkt allemaal teveel te zijn.

 

Na een poosje rijden komen jullie aan. Je merkt al aan je kind dat hij wat geprikkeld raakt. Zoals je geleerd hebt, benoem je netjes dat hij het misschien wel heel spannend vindt en dat je je het kan voorstellen dat hij bang is dat het druk wordt. Je geeft hem eventueel nog wat tips wat hij kan doen als hij de stress voelt opkomen. Maar je weet ook, dat die spanning er allang is. Toch zet je door, het is familie en sociale aangelegenheden horen er nu eenmaal bij. Bovendien willen opa en oma hun kleinkind ook wel weer eens zien.

 

Nadat iedereen begroet is en de families hun eerste kopje koffie hebben, gaat het gesprek al snel over de kinderen. Hoe gaat het op school? Heb je nog verkering? Wanneer heb jij examen? Hoe ging het met de toets? Heb je al een bijbaantje? Daar zit je kind, hij geeft de hoognodige antwoorden zonder ook maar op enige manier uit te wijden, zodat het in ieder geval nog ergens op een normaal sociaal aanvaardbaar gesprek lijkt.

Of je kind vertelt heel vrolijk en gezellig dat het prima gaat, alles gaat goed, niks is teveel, alles gaat fantastisch, terwijl jij heel goed weet hoeveel onvoldoendes er op de lijst staan, dat hij vaker niet dan wel naar school gaat, of dat hij alweer moest nablijven van de juf.

 

Het kan zijn dat je kind zich verstopt in zijn mobiel, het liefst met capuchon op, waardoor hij zich tactisch uit de sociale contacten onttrekt. Af en toe krijg je een blik van hem, een stille vraag of het nog geen tijd is om te gaan. Je ziet het in zijn ogen, de spanning neemt toe.

Of je kind lijkt gezellig en leuk mee te doen. Praat, maar heel oppervlakkig en hij helpt oma zelfs mee met het afruimen van de kopjes. Toch zie je de vermoeidheid toenemen, zijn ogen en de intonatie in zijn stem vertellen hoe hij zich eigenlijk voelt. Het lachen gaat net iets te gemaakt, maar de anderen zien het niet.

 

En dan, na een paar uur, is het tijd om te gaan. De spanning is hoog, hij doet nu zelfs geen enkele moeite meer om gezellig te doen. Zodra jullie aankondigen naar huis te gaan, staat hij meteen op en rent nog net niet de woonkamer uit.

 

Eenmaal in de auto lijkt er enig leven in je kind terug te komen. Hij reageert in ieder geval weer op mensen. Helaas is dat niet altijd de gewenste reactie, want nu begint het pas. Hij wordt boos! “Waarom bleven jullie zo lang?!” Ieder geluidje of onverwachte beweging kan hem laten ontploffen. Je bent enorm op je hoede, deze bui lijkt niet meer omkeerbaar. Er moet iets van een ontlading komen en je weet ook op wie dat afgereageerd wordt.

Of je kind wordt in de auto op de weg naar huis nog rustiger, hoewel je aanvoelt dat de spanning er nu wel vanaf gaat. Hij is zo ontzettend moe geworden van alle drukte en prikkels dat hij vrijwel meteen in slaap valt, of in ieder geval in zijn eigen bubbeltje keert om weer op adem te komen. De oortjes gaan in, muziekje lekker hard aan en rust.

 

 

Drukte, veel mensen, visite, verplichtingen, het valt niet mee om een hechtingsstoornis te hebben. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0