Psychische stoornis

Psychische stoornis

Een reactieve hechtingsstoornis is vaak onzichtbaar voor de buitenwereld, maar binnenshuis is het meestal niet te missen. Hechtingsstoornissen vallen onder de psychische aandoeningen en het wordt genoemd in de DSM 5 (Diagnostic and Statical of Mental Disorders). Een kind met een psychische stoornis raakt het hele gezin!

Het maakt je voorzichtig. Je loopt op eieren om escalaties te voorkomen. Waar iemand normaal gesproken iets zou zeggen van het gedrag van zijn kind, of zoiets simpels als: “Ruim je kamer eens op”, moet jij uitkijken wanneer en hoe je het zegt. Je onderbuikgevoel weet ondertussen precies wat het juiste moment is en wanneer het beter is om je mond te houden. Het maakt je hyperalert, net zoals jouw kind met een reactieve hechtingsstoornis.

Anderen weten vaak heel goed hoe jij je kind moet opvoeden, zij zien immers de buitenkant, zij hebben ervaring vanuit hun eigen visie en belevingswereld. Dat die wereld mijlenver van die van jou verwijderd ligt, dat wordt niet altijd gezien. Maar wees eerlijk, het is ook niet te begrijpen als je er niet dagelijks mee te maken hebt.

Soms heeft jouw kind geen controle over zijn brein en zijn gedrag. Dan wordt het wel eens gevaarlijk. Je ontwijkt de klappen die je krijgt, of de stoel die door de woonkamer vliegt. Je ruimt alle messen en scharen op, om te voorkomen dat je kind zichzelf, of andere gezinsleden pijn doet.
De pijn is niet altijd te voorkomen. Bloed op de armen van je kind en op de grond van de badkamer. Dan blijkt dat hij toch weer een mesje of een ander scherp voorwerp heeft gevonden. En je dacht nog zo oplettend te zijn geweest. Eigenlijk moet je je kind voortdurend in de gaten houden, maar ook jouw leven gaat door. Er wonen nog anderen in het huis en zij verdienen net zo goed jouw aandacht, hoewel je weet dat de weegschaal overduidelijk naar een kant uitslaat.
En weer meld je je bij de huisarts, de therapeut, of het ziekenhuis, maar je houdt je sterk, totdat je de ruimte hebt en even alleen bent, dat zijn de spaarzame momenten dat je kan breken, een paar minuten, want meer tijd is vaak er niet.

De stoornis van je kind druppelt langzaam je leven binnen en daardoor valt het je niet direct op. Maar al die druppels vormen uiteindelijk een flinke plas en dan beïnvloedt de stoornis van jouw kind ook jouw leven. Vaak merk je het te laat, als jouw gezondheid en dat van de andere gezinsleden eraan onderdoor gaan. Hoe krabbel je terug? Kan dat nog?

Als je kind toch eens kan voelen hoeveel jij om hem geeft, hoeveel liefde je in jouw hart voelt, maar hij kan dat niet. En dat maakt de relatie zo ingewikkeld en zo moeilijk. Dat jij als ouder ook behoefte hebt aan dat stukje erkenning en wederkerigheid, dat heb je vast allang naast je neergelegd. Maar wat gun jij je kind om ook liefde te ervaren, te weten dat hij er mag zijn. Als hij toch eens kon voelen …

Reactie schrijven

Commentaren: 0