Ons kind

Ons kind

Mijn kind rent, speelt, fietst, lacht, alles wat de meeste andere kinderen ook doen. En natuurlijk kan hij brutaal zijn, heeft hij last van pubergedrag, liegt hij en misschien heeft hij wel eens wat gestolen. Niks bijzonders toch, zal je zeggen? Maar het is wel anders. Ons kind heeft een hechtingsstoornis.  

 

Ons kind levert een dagelijkse strijd tegen overweldigende emoties en angsten en dat is doodvermoeiend, voor zowel hem als voor ons. Iedere dag naar school waar hij niet op wil vallen, ook al weet hij diep van binnen dat wat hij ervaart anders is dan zijn klasgenoten. Het masker gaat op.

Thuis barst de bom en mogen wij letterlijk en figuurlijk de scherven bij elkaar rapen.

 

Heb je enig idee wat we wel niet allemaal geprobeerd hebben om ons kind en ons gezin te helpen? We doen alles wat er binnen onze mogelijkheden ligt. Ik begrijp dat je advies wilt geven, over hoe jouw kind wel luistert naar jouw uitbrander. Over hoe jouw kind opknapt van een poosje op de trap zitten. We hebben het geprobeerd, maar de gevolgen waren erger dan de kwaal.

 

Begrijp je dat we ons grote zorgen maken over de toekomst? Hoe moet dat met de verleidingen van alcohol en drugs? Kan hij een baan houden? Hoe zit dat met een relatie? Zelfs op de leeftijd dat andere ouders hun kind meer los kunnen laten, houden wij een oogje in het zeil, vaak zelfs meer dan dat.

 

En als we dan eens de moed hebben gevonden om ons open te stellen naar anderen, dan wordt het vaak niet geloofd. “Het is een kind, dat kán-ie toch niet doen?” De situaties die wij meemaken, zijn soms met geen pen te beschrijven. Wij snappen dat het ongeloofwaardig klink, maar zou je af en toe zonder oordeel kunnen luisteren?

 

Wat zou jij doen als je kind dagenlang van huis is verdwenen en ineens weer op de stoep staat en vraagt om geld? Wat zou jij doen als je kind zijn buurmeisje met een emmer heeft geslagen? Wat zou jij doen wanneer je kind weigert om naar school te gaan, omdat de stress daar veel te hoog oploopt? Die trap en die uitbrander zijn niet de oplossing en gaan het gedrag van mijn kind niet verbeteren.

Wij moeten voortdurend opletten hoe en wat we zeggen. Om een escalatie te voorkomen, weglopen te voorkomen, of (zelf)destructie te voorkomen. Beeld je je eens in, dat een in onze ogen normale vraag om de slaapkamer op te ruimen kan uitmonden in extreme woede of zelfverminking. Herken je dat?

 

Begrijp dat we soms uren achtereen in een woede-uitbarsting van ons kind zitten. Het eten koken, onze baan, het leuke uitje met je vriendin kan je wel vergeten. Achter de voordeur speelt zich een bijzondere wereld af wat veel inlevingsvermogen en hyperalertheid van ons vraagt. De stress kan bij ons kind zo oplopen dat hij extreem boos wordt, of dat hij gaat dissociëren en daarbij iedere vorm van contact met de wereld kwijtraakt. We moeten dan bij ons kind blijven om hem veilig te houden, maar tegelijkertijd opletten dat de andere gezinsleden beschermd blijven. Dat kost bergen energie.

 

Wanneer we dus je verjaardag afzeggen, weet dan dat daar een reden achter zit, een die we misschien liever niet vertellen. Sorry dat ik alweer te laat op mijn werk ben gekomen, maar mijn kind had enorm veel stress. Een avondje bioscoop klinkt heel erg leuk, maar ik kruip vroeg mijn bed in, omdat ik weet dat er morgen weer zo’n dag komt.

 

Het doet ons oprecht pijn om ons kind te zien worstelen met zijn leven. Tegenvallende cijfers op school, sociale contacten die komen en gaan, extreme angsten en stress waar ons kind dagelijks mee om moet gaan. We gunnen hem zoveel anders en zoveel meer. We doen ons best, echt waar!

 

 

En gelukkig hebben we een fantastisch kind, er zijn heus momenten van rust. Dan zijn we een gezellig en hecht gezin dat samen een spelletje speelt, of dat gaat wandelen in het bos. En dan rent, speelt, fietst, lacht ons kind net zo als de meeste andere kinderen dat ook doen.

Reactie schrijven

Commentaren: 0