Je kan het niet begrijpen

Je kan het niet begrijpen

Welk beeld had jij van het gezin toen je kinderen kreeg? Wat verwachtte jij? Een knus nest zoals je dat in tijdschriften en reclames voorbij ziet komen? Leuke uitjes, gezellige verjaardagen en feestjes, wandelen in het bos.

 

Wanneer je kind een hechtingsstoornis heeft, is de kans klein dat het daadwerkelijk op de manier gaat zoals je misschien ooit in je hoofd had.

De trauma’s en schade raken niet alleen het kind, maar het hele gezin. Stress, angst, boosheid, agressie en pijn staan eerder bovenaan het lijstje van een gezin met een kind met een reactieve hechtingsstoornis. Uiteraard zijn er ook leuke en gezellige momenten waar je je aan vasthoudt, maar vaak zijn die periodes schaars. En toch kies je voor je kind, om voor hem te gaan en een groot deel van je leven opzij te zetten om je kind de kansen te geven die hij verdient.

 

Voor mensen die geen kinderen met een reactieve hechtingsstoornis hebben;  je begrijpt het niet! Je hebt geen idee hoe het is om deze dagelijkse strijd aan te gaan, ook al doe je nog zo je best en luister je met geduld naar de verhalen. Je weet niet dat de standaard opvoedmethodes niet werken, dat het kind niet ineens veel beter luistert wanneer hij maar eens aanpakt wordt, of wanneer hij meer regie krijgt over zijn leven.

Dit kind reageert juist heftiger op straffen of een time-out. Hij verandert zijn gedrag niet wanneer je dreigt met straf, of het afpakken van zijn mobiel. Zelfs complimenten hebben vaak niet het gewenste effect.

Je hebt andere aanpak nodig en dit vraagt een heel andere manier van denken. Straffen, of schreeuwen om je eigen frustraties kwijt te kunnen, is er niet bij. Je moet je rechtvaardigheidsgevoel aan de kant zetten. Het is vooral proberen en aanpassen, want zodra je denkt dé methode gevonden te hebben, heeft het kind zijn strategie alweer aangepast. Vooruitdenken is het advies.

 

Wanneer je geen kind met een reactieve hechtingsstoornis hebt, heb je geen idee hoe het is wanneer je kind niet naar school kan of durft. Hoe je als ouder veroordeeld wordt en waarbij je je steeds weer mag verantwoorden waarom het bij jouw kind zo anders gaat. Het is er te druk, er wordt een beroep gedaan op zijn eigen verantwoordelijkheid en dat is teveel.

 

Wanneer je geen kind met een reactieve hechtingsstoornis hebt, heb je geen idee hoeveel voorbereidingen een uitje of een verjaardag vragen. Een beperkte tijd, niet teveel mensen, duidelijkheid en overzicht. En dan nog kan het zijn dat het uiteindelijk niet door kan gaan, of dat het kind in woede uitbarst. De stress en spanning is teveel.

 

Wanneer je geen kind met een reactieve hechtingsstoornis hebt, weet je niet hoe het is om ALLES geprobeerd te hebben. De afspraken met therapeuten en specialisten, leraren en de gemeente. Ziekenhuizen en politie wanneer je kind weer eens destructief is. Vrienden en familie die je kwijtraakt, omdat ze jouw manier van opvoeden niet begrijpen. Geef jij je baan op voor je kind? Hoever ben je bereid om te gaan?

 

Begrijp dat de ouder van een kind met een reactieve hechtingsstoornis voortdurend op scherp staat. Dat de stress vaak hoog is. Dat de ouders zich afvragen hoelang ze het nog kunnen volhouden, maar dat ze doorgaan, steeds maar weer, tot het uiterste. Ze vragen zich af of ze misschien toch te streng zijn, of juist niet, omdat ze gaan twijfelen door alle verhalen van anderen, van mensen die geen kind met een reactieve hechtingsstoornis hebben. Zelfs professionals doen hier aan mee. De druk, de stress en de spanning wat ouders dagelijks voelen, is niet voor te stellen wanneer je er geen ervaring mee hebt.

 

Het schuldgevoel dat je overvalt wanneer je de drang krijgt om alles achter je te laten en er vandoor te gaan. En natuurlijk doe je dat niet en blijf je bij je gezin, maar de fantasie komt zo af en toe op. Het zorgen voor een kind met een hechtingsstoornis heeft je veranderd, wie je ooit was en welk beeld je had toen je besloot een gezin te worden.

 

Het vraagt onvoorstelbaar veel kracht en doorzettingsvermogen om te reageren vanuit liefde, terwijl je boosheid van binnen voelt. Iedere keer weer een glimlach op te zetten, terwijl je je eigenlijk heel verdrietig voelt. Hoop te houden, terwijl de tunnel helemaal donker is.

 

 

We houden vol, we gaan voor onze kinderen, opgeven is geen optie. Wanneer je een kind met een reactieve hechtingsstoornis hebt, weet je dat hij het waard is. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0