Beslissingen nemen

Beslissingen nemen

Het blijkt dat kinderen die blootgesteld zijn aan vroegkinderlijk trauma minder goed in staat zijn om op latere leeftijd gevaren en risico’s in te schatten. Dit effect blijft zelfs tot in de volwassenheid.

 

In onze maatschappij is het normaal om te straffen wanneer iemand zich niet aan de regels houdt. Een kind moet voor straf naar zijn kamer, een scholier moet voor straf nablijven, een puber moet voor zich voor straf melden bij bureau Halt, een volwassene krijgt voor straf een boete wanneer hij te hard gereden heeft. De gedachte hierachter is dat door middel van straf het negatieve gedrag stopt en dat daarvoor positief gedrag in de plaats komt. Straffen is een eeuwenoud ‘beproefd’ middel, maar wat als dat niet werkt?

 

Psycholoog en professor Seth Pollak heeft onderzoek gedaan en hij ontdekte dat mensen die in hun kindertijd blootgesteld waren aan toxische stress minder goed in staat zijn om goede en doordachte keuzes te maken. Ze zijn minder goed in staat om risico’s in te schatten en ze kunnen minder goed gezonde en verstandige keuzes maken. Ook bleek dat geen enkele vorm van straf enig effect had op het bijsturen van deze beslissingen. Strenger straffen had juist een averechts effect, aldus Pollak.

 

Pollak nam twee groepen volwassenen, waarvan een te maken had met vroegkinderlijk trauma en een groep zonder trauma’s.  Ze moesten verschillende tests ondergaan. De conclusie was dat mensen zonder trauma’s openstonden voor input en suggesties die ze aangereikt kregen tijdens het onderzoek en dat zij daarnaar konden en wilden handelen.

De groep die vroegkinderlijke trauma’s hadden meegemaakt, namen meer risico’s, namen geen advies aan en kozen keer op keer voor hetgeen wat juist meer gevaar opleverde. Het kostte hen ook aanzienlijk meer tijd om tot een beslissing te komen én wanneer de uitkomst van hun keus toch negatief bleek te zijn, raakten ze van slag, ondanks dat ze voor de risico’s gewaarschuwd waren.

 

De hersenen van de mensen met trauma bleken veel minder activiteit te laten zien op het moment dat er een keus gemaakt moest worden. En op het moment dat ze merkten dat ze de test verloren, vertoonde hun brein opmerkelijk veel activiteit. En volgens Pollak is dit logisch, aangezien er minder geluisterd werd naar de suggesties, waardoor het verlies als het ware als een complete verrassing kwam.

 

Deze uitslagen werden doorgetrokken naar het dagelijkse leven en het bleek dat de mensen die een verkeerde keuze maakten bij de testen, ook in het dagelijkse leven minder goed in staat zijn om tot de meest gezonde keus te komen. Rijden zonder gordel, niet naar de huisarts gaan wanneer er klachten zijn, drank- en drugsmisbruik.

Pollak gaf aan dat deze uitslagen geen relatie hadden tot het intelligentieniveau van de proefpersonen. De mensen die in hun jeugd blootgesteld waren aan trauma’s, negeerden de waarschuwingen die mensen zonder trauma’s juist wel serieus zouden nemen.

 

Vroegkinderlijk trauma verandert het brein waardoor deze mensen minder goed in staat zijn om risico’s in te schatten. Meer gevangenissen bouwen, of meer en strengere straffen uitdelen is dan ook niet de oplossing. Het is alsof je een kind van acht straft met een week het rijbewijs inleveren. Het heeft geen zin!

 

Het zou beter zijn in te zetten om brein te leren betere beslissingen te nemen. Dit vraagt veel van de gehele samenleving en niet alleen van de mensen die vroegkinderlijke trauma’s hebben opgelopen.

 

It takes a village to raise a child, and it takes a whole community to raise a child with RAD.

 

Bron: psmag.com

 

Mini Kirk

Reactie schrijven

Commentaren: 0