Mama en papa hebben stress

Mama en papa hebben stress

Hoe je een kind moet opvoeden, dat leer je op geen enkele school. Verreweg de meeste ouders kijken naar wat voor hen goed voelt en daarbij nemen ze ook een stuk mee vanuit hun eigen opvoeding. Over het algemeen red je je daarmee best een heel eind. Behalve als je kind een hechtingsstoornis heeft.

 

 

Pleeg- en adoptieouders krijgen een cursus en ze worden gekeurd om te kijken of het kind bij hen een goed thuis kan krijgen. Je leert over de driehoek: ouders, kind, en jij als ‘nieuwe’ ouder. Je leert over de mogelijke achterliggende problematiek en op zo’n avond klinkt het je allemaal heel logisch in je oren. Behalve als het kind met een hechtingsstoornis daadwerkelijk bij je thuis woont.

 

De kinderen die wij mogen opvoeden hebben vaak een pittig verleden. Dit kan ervoor zorgen dat het kind allerlei stressgerelateerde klachten krijgt en dat het zelfs een reactieve hechtingsstoornis kan ontwikkelen. Dit heeft niet alleen een grote impact op het kind, maar ook op de verzorgers ervan. Want wist je dat jij als ouder hierdoor een trauma kunt oplopen?

 

Ouders die een kind met een hechtingsstoornis opvoeden krijgen te maken met bijzondere en soms heel ongewone situaties. Want wat doe je als je kind zichzelf weer beschadigd heeft? Een natuurlijke reactie kan zijn dat je in paniek raakt. Dat je niet goed weet hoe je moet handelen, of dat je juist erg boos wordt. ‘Hoe haal je het in je hoofd!’ Ouders van een kind met een hechtingsstoornis leren door schade en schande dat zij hun eigen emoties opzij moeten zetten en dat zij zoveel mogelijk neutraal moeten reageren waarbij ze de emoties van het kind moeten valideren.

 

Wat doe je als je dagenlang door je kind wordt genegeerd? Misschien word je boos, of ga je het terugdoen. ‘Krijg ik geen reactie van jou, dan ben jij er ook even niet voor mij.’ Als ouder van een kind met een hechtingsstoornis moet je weten dat het kind reageert vanuit een diepgewortelde angst, of dat je te dichtbij bent gekomen en creëert hij een afstand die hij zo hard nodig heeft. Je weet dat je nabijheid moet zoeken door afstand te houden.

 

Wat doe je als je kind weggelopen is en een hele nacht vermist is geweest en hij de volgende dag weer vrolijk voor je staat alsof er niets gebeurd is? Een normale reactie kan zijn dat je boos wordt, dat je het uitschreeuwt hoe ongerust je bent geweest. ‘En nu vraag je doodleuk om eten!’ Boosheid maakt het alleen maar erger. Natuurlijk moet je kind weten dat dit niet geaccepteerd wordt, maar dat bereik je niet door je eigen frustraties te laten merken.

 

Keer op keer moeten ouders hun eigen emoties en gevoelens uitschakelen, of onderdrukken om op een therapeutische manier op hun kind en de situatie te reageren. Voortdurend moet je je eigen woorden en gedrag afwegen om zoveel mogelijk de connectie met je kind te houden. En dit kan verstrekkende gevolgen hebben voor jouw gezondheid. Dit is een oorzaak van het ontwikkelen van trauma’s bij ouders.

 

Hoe ziet dat eruit?

 

Vermoeidheid

Stress

Slapeloosheid

Hoofdpijn

Een gebrek aan energie

Gewichtstoename, of -afname

Meer gaan roken of drinken

Het vermijden van groepen mensen of sociale aangelegenheden

Huilen, of je neerslachtig voelen

Angsten

Depressies

Vergeetachtigheid

Gevoel van falen

Gevoel van eenzaamheid

Geen gevoel voor humor meer

Verbitterd zijn

Jezelf kwijt zijn

Hartkloppingen

Piekeren

Vergeetachtig zijn

Spanningen binnen het huwelijk of de relatie

Burn-out

 

Soms komt het voor dat de ouders hun eigen gevoelens al niet eens meer herkennen of voelen. Ze zijn leeg, doodmoe van het steeds maar doorgaan. Zoek op tijd hulp wanneer je merkt dat je een aantal van de bovenstaande kenmerken bij jezelf herkent. Van een lege beker kun je niet schenken.

 

Als jij niet voor jezelf zorgt, kan je er ook niet voldoende zijn voor je kind. Wees alert! 

Reactie schrijven

Commentaren: 0