Een leugentje om bestwil

Een leugentje om bestwil

“Goed, gaat u even zitten?” vraagt de leerkracht van mijn kind. Ik schuif op het te kleine stoeltje. Mijn knieën duwen onaangenaam tegen de onderkant van de tafel. De leerkracht kruipt veilig achter zijn bureau op een stoel die prima past. Het is aan zijn hele houding en zijn intonatie te merken dat er een gesprek gaat volgen dat niet prettig is.

 

“We maken ons ernstige zorgen”, begint hij te vertellen. “Uw kind zegt dat hij geen eten krijgt en dat hij op de grond moet slapen.” Ik zucht, het is weer eens zover…

 

Kinderen met een hechtingsstoornis manipuleren. En ze zijn er goed in! Familieleden, vrienden, kennissen, leerkrachten, therapeuten, zelfs psychologen en psychiaters kunnen daarin betrokken worden, zonder dat ze het in de gaten hebben.

 

Door deze manipulaties en verhalen kan je enorm aan jezelf gaan twijfelen. Ben ik dan degene die het allemaal verkeerd ziet? Ben ik gek aan het worden? Snap ik het allemaal niet meer?

Kijk even terug, ga eens naar het moment waarop je nog geen kinderen had. Twijfelde je toen aan jezelf? Werd jou verteld dat je het allemaal verkeerd zag? Kreeg je vrijwel dagelijks allerlei nare verwensingen over je heen? Het antwoord op deze vragen kan ik je niet geven, maar laat mij je dit vertellen: Nee, je bent niet gek. Je bent in een situatie terechtgekomen die meer dan het normale van je vraagt.

Wanneer je een kind met een hechtingsstoornis opvoedt, dan is de kans heel groot dat je te maken hebt met manipulaties.

 

Hoe ziet dat eruit?

Ja, je kind zal zeker toegeven dat het een foutje heeft gemaakt. “Nee, het klopt, ik had mama niet uit mogen schelden, maar weet je wat zij deed?” En daar komt het. Een lange lijst van overtredingen, fouten en stommiteiten die jij als ouder hebt gemaakt waardoor het kind vindt dat hij geen andere keus had dan zo te reageren. Iemand die dit verhaal te horen krijgt, kan dan inderdaad het gevoel krijgen dat het aan de ouders ligt. Dat je de opvoeding helemaal verkeerd aanpakt. En het is heel lastig om te achterhalen wat er precies gebeurd is. Het verhaal zoals het kind dat vertelt, zal voor een groot deel kloppen met de werkelijkheid, maar vaak wordt er een deel uitvergroot en een ander deel wordt niet verteld. En daar heb je de manipulaties.

 

Ik ken verhalen van ouders van een kind met een hechtingsstoornis die familie en vrienden zijn kwijtgeraakt. Ik ken zelfs ouders die door de hele situatie gedwongen waren om hun huis en woonplaats te verlaten. Dit zijn vergaande gevolgen van manipulaties die vaak niet worden opgemerkt door omgeving en soms zelfs niet eens door hulpverleners.

 

Kan een puber of een kind zo ver gaan?

Ja, dat kan hij zeker. Hij zal er alles aan doen om de omgeving voor hem veilig en overzichtelijk te houden. Alles om te overleven. Een verlies aan controle is doodeng. Het klinkt heel hard om te zeggen dat je kind manipuleert. Geen enkele ouder wil die ‘schuld’ bij hem neerleggen, maar het kind doet dit omdat zijn brein anders werkt. Aan de andere kant veroorzaakt de manipulatie chaos en dat voelt voor een kind met een hechtingsstoornis heerlijk, omdat de buitenwereld overeenkomt met wat het kind van binnen voelt. Het interne en externe gevoel past dan als het ware beter bij elkaar.

De lichamelijke en chemische processen werken anders dan van een kind zonder hechtingsstoornissen. Dit heeft invloed op zijn fysieke, geestelijke en cognitieve ontwikkeling. Manipuleren is een uiting hiervan waar niet alleen de ouders mee te maken krijgen, maar iedereen rondom het kind.

 

 

Mocht het kind je eens een verhaal over zijn ouders of thuis vertellen, luister dan onbevooroordeeld. Daarna kan je beslissen of je de ouders erbij betrekt. Een kind met een hechtingsstoornis opvoeden, dat kan de ouder niet alleen. Als we allemaal een steentje bijdragen, dan geven we het kind de kans te genezen. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0