Tijd voor mama en papa

Tijd voor mama en papa

We vergeten het vaak, maar achter een kind met een handicap staan ouders die keihard werken om voor hun kind te zorgen. Er wordt weinig over gepraat, misschien wordt het zelfs wel voor lief genomen. Deze keer gaat het even niet om je kind, maar het gaat over jou. Jij als ouder van een kind met een hechtingsstoornis. Wat betekent het voor jou om een kind met deze stoornis op te voeden?

 

Een kind met een hechtingsstoornis opvoeden, treft niet alleen het kind zelf. Het hele gezin en soms zelfs de hele familie wordt erdoor geraakt. Hoe goed je ook je best doet, de werkelijkheid is keihard. Eens komt de tijd dat je er niet meer onderuit kunt; mama of papa heeft zelf hulp nodig.

 

Het gemakkelijkste is om je te richten op je kind. Dat je je eigen emoties en gevoelens aan de kant zet, omdat je kind al je aandacht en energie opslokt. Daarnaast heb je geleerd dat je bij een kind met een hechtingsstoornis je emoties beter niet kunt laten zien om escalaties te voorkomen. Jij bent die vaste rots in de branding, een kaarsje dat langzaam dooft…

Je gaat ver buiten je grens, misschien wel verder dan dat je ooit gedacht had dat je aan kon. Behandelingen, gesprekken, afspraken en het gedrag van je eigen kind. Het vraagt onvoorstelbaar veel van je.

 

Laten we er even bij stilstaan:

 

Dit gaat niet over het kind met een hechtingsstoornis, dit gaat over jou. De extra verantwoordelijkheden die je hebt en het gebrek aan ondersteuning en het onbegrip. Het gaat over het gevecht dat je aangaat met school, artsen, psychologen, therapeuten en anderen die denken te weten hoe je je kind op moet voeden.

Dit gaat over de mama of papa die hoopt dat er iemand is die samen met hen in die pijn en soms zelfs boosheid stapt. Iemand die met je meeloopt zonder te veroordelen. Iemand die een arm om je heen slaat en zegt dat ze je zullen steunen. Iemand die begrijpt hoe zwaar en eenzaam deze ‘strijd’ is.

 

Je gaat door, ten koste van alles. Jij geeft niet op en je zult doen wat nodig is om hem te redden, om ervoor te zorgen dat hij zich in enige mate kan hechten. Dat hij op welke manier dan ook een redelijke toekomst kan opbouwen.

 

Vaak pas nadat je door gezinsleden of anderen wordt gewezen op je lichamelijke en emotionele situatie, begin je het te begrijpen. Je leeft niet meer van binnen. Wanneer heb je voor het laatst echte blijdschap gevoeld? Je bent meer dan alleen maar moe. Je bent aan het overleven.

 

En dan, wanneer je je laatste restje licht naar binnen durft te schijnen, merk je dat je zelf kampt met allerlei lichamelijke en psychische klachten. Het kan zelfs zijn dat je wordt gediagnostiseerd met een trauma wat je hebt opgelopen door het opvoeden van je kind. Er zijn ouders die ptss (posttraumatische stress stoornis) hebben ontwikkeld, alleen omdat ze zo keihard hun best hebben gedaan.

 

En juist daarover gaat dit. Je mag hulp vragen, je mag hulp krijgen, het zal je redding zijn.

Je leeft dagelijks met veel stress, je hebt misschien wel een slaapgebrek en je ervaart weinig steun van de omgeving. Dit alles, samen met de zorgen voor je kind, laat diepe sporen na.

 

Je bent gevoeliger voor depressies, je hebt angsten en het kan beter met je psychische gezondheid. Je hebt er alles voor over om voor je kind te zorgen, maar hoe zorg je voor jezelf?

 

Neem die stap en doe wat jij nodig hebt om dit vol te kunnen houden. Of dat nu een middag is met een vriend(in) die je begrijpt, of een afspraak met een therapeut. Het zal je helpen om de zorg voor je kind beter aan te kunnen.

Misschien heb je wel medicatie nodig om je eigen stress onder controle te houden. Wat je ook doet of nodig hebt, het is niet egoïstisch om voor jezelf te zorgen. Het is noodzakelijk!

 

Ga stappen, ga in je eentje een strandwandeling maken, ga een weekendje weg, ga op je bed liggen en lees dat boek, doe wat nodig is. Je hebt die tijd voor jezelf keihard nodig.

Ik weet hoe je je voelt, want weet je…we zitten hier in hetzelfde schuitje. Je staat er niet alleen voor.

 

Je kinderen hebben een ouder nodig die de wereld voor hen veilig en betrouwbaar maakt, dus zorg voor jezelf. Alleen dan kan jij dat aan je kind geven.

 

 

 

Bron: The Mighty

Reactie schrijven

Commentaren: 0