Waarom een ouder van een RAD zo streng lijkt

Waarom een ouder van een RAD zo streng lijkt

Reactieve hechtingsstoornis (RAD) is een handicap die kan ontstaan wanneer een kind in de eerste zes jaren van zijn leven niet krijgt wat het nodig heeft. Het kind leert al op heel jonge leeftijd alleen op zichzelf te vertrouwen, omdat de volwassene niet altijd (emotioneel) beschikbaar was.

 

Door dit vroege gemis is het voor het kind haast onmogelijk om zich te binden aan een ander. Een kind kan daardoor in het extreme gaan claimen tot aan ongepast lichamelijk contact. Aan de andere kant kan het kind juist iedere vorm van contact uit de weg gaan en alles zelf willen doen.

 

Aan de buitenkant kan het lijken alsof het kind prima gehecht is en het kan zeer empathische opmerkingen maken dat het net is alsof het kind daadwerkelijk de genoemde emoties kan voelen. Ze geven knuffels en zeggen troostende woorden, maar dat is geen emotionele gehechtheid. Het is een geraffineerd spel dat als nut heeft om te krijgen waar het kind behoefte aan heeft om de situatie onder controle te houden. Die behoeftes kunnen op allerlei gebieden zijn: eten, affectie, geld, of een dienst, als het kind maar krijgt wat hij wil.

 

Ja, dit klinkt vrij hard om te zeggen over je kind. Geen ouder wil zo zijn kind veroordelen. Maar het is belangrijk hier een kanttekening bij te maken.

 

Het brein van een kind met een hechtingsstoornis werkt anders!

 

Sommige breindelen zijn onderontwikkeld, andere delen draaien overuren. Verbindingen die missen, of verkeerd met elkaar zijn verbonden. Dit roept allerlei lichamelijke en chemische reacties op met alle gevolgen van dien.

 

Ouders die een kind met een hechtingsstoornis opvoeden, zullen dat op een heel andere manier moeten doen dan andere ouders. Ze moeten:

 

-Voortdurend opletten of zij gemanipuleerd worden;

-In de gaten houden wat hun kind eet of drinkt, soms zelfs kijken óf hun kind wel eet en drinkt;

-Waakzaam zijn op verslavend gedrag;

-De slaapkamer en andere vertrekken voortdurend inspecteren, zeker als het kind steelt, drugs gebruikt, of zichzelf beschadigd;

-Ze moeten voorzichtig zijn om een kind alleen te laten met andere kinderen of huisdieren;

-Uitstapjes of visite regelmatig afzeggen, omdat het kind het niet aan kan;

-Zonder emoties reageren op soms bizarre situaties, omdat het kind niks kan met emoties van zichzelf en al helemaal niet met de emoties van de ander;

-Leven met dagelijkse afwijzingen van een kind waar ze zoveel van houden;

-Regelmatig van anderen horen hoe verkeerd ze de opvoeding aanpakken en dat ze te streng, of juist te zacht zijn voor hun kind;

-Erkennen dat ze nooit écht in staat zullen zijn hun kind te kunnen troosten, of rust te kunnen bieden;

-Vrezen voor de toekomst van het kind, omdat de kans op verslavingen, psychische stoornissen, of lichamelijke ziektes vele malen groter is dan bij andere mensen;

-Zien hoe kun kind wel een leuke band met anderen lijkt te hebben, terwijl dit thuis niet lukt.

 

Deze ouders leveren dagelijks topsport. En dit doen ze omdat ze ongelooflijk veel van hun kind houden. Ze doen alles wat er maar nodig is om een zo rustig en vredig mogelijke leven te leiden.

 

Ontmoet je ooit een ouder van een kind met een hechtingsstoornis, veroordeel dan niet. Zie wat ze allemaal gedaan hebben voor dit kind en hoe hard ze geprobeerd hebben om het een zo goed mogelijke toekomst te geven. Begrijp dat je geen idee hebt hoe zwaar hun leven is. Ze zijn niet streng, ze zijn geen slechte ouders. Ze doen alleen hun uiterste best.

 

 

Bron: PsychCentral

Reactie schrijven

Commentaren: 0