Reactieve hechtingsstoornis, wat is dat eigenlijk?

Reactieve hechtingsstoornis, wat is dat eigenlijk?

Een kind dat gediagnostiseerd is met een hechtingsstoornis heeft in de beginjaren van zijn leven niet de (emotionele) aandacht en zorg gekregen die hij nodig had. RAD (reactive attachment disorder) kan ontstaan door: verwaarlozing, mishandeling, misbruik, een depressie bij de moeder, een gecompliceerde zwangerschap/bevalling, langdurige ziekenhuisopname als baby of jong kind, verblijf in een couveuse, of bij sommige aandoeningen en handicaps zoals autisme of het foetaal alcohol syndroom.

 

Ieder kind heeft van nature de drang om zich te hechten aan de  moeder om vanuit daar de wereld te ontdekken en zo uiteindelijk zelfstandig te worden. Wanneer het kind, om wat voor reden dan ook, niet kan vertrouwen op de emotionele aanwezigheid en zorg van de ouder, kan er een hechtingsstoornis ontstaan. Een kind met RAD zoekt geen troost of steun bij de ouder. In plaats van een hechte, wederkerige band hebben de ouders zeer regelmatig te maken met afwijzing, boze buien, agressie, verdriet, en angst vanuit het kind naar hen toe.

 

Door het gemis in de eerste jaren van het leven, wat al kan ontstaan tijdens de zwangerschap, laat het kind bijzondere gedragingen zien die vooral geuit worden richting de moeder. De eerste signalen die het kind kan laten zien zijn:

-teruggetrokken;

-overstrekt wanneer het opgetild wordt;

-vermijd oogcontact;

-laat zich niet troosten;

-kan niet of nauwelijks echt lachen;

-huilt niet;

-laat geen reactie zien wanneer de ouder tijdelijk uit beeld is;

-lijkt heel zelfstandig voor de leeftijd;

-klampt zich overdreven vast aan de ouder;

-zoekt bij iedereen troost en aandacht behalve bij de ouders.

Deze kinderen lijken niet een ouder nodig te hebben en ze hebben technieken ontwikkeld om zichzelf te troosten. Sterker nog, deze kinderen kunnen zichzelf sneller kalmeren dan wanneer een volwassene het kind probeert gerust te stellen.

 

Naarmate het kind ouder wordt, zullen de gedragingen steeds zwaarder worden om mee om te gaan. Aangezien het kind niet kan vertrouwen op volwassenen, zal het steeds meer op zoek gaan naar manieren en strategieën om de wereld onder controle te houden. Het verlies van controle geeft letterlijk het gevoel van doodsangst bij deze kinderen. Om deze controle te houden kan het kind gaan:

-liegen;

-manipuleren;

-(zelf)destructief zijn;

-stelen;

-ziektes of aandoeningen veinzen;

-agressief worden;

-zicht terugtrekken in de eigen wereld;

-gebruikmaken van middelen zoals drugs of alcohol.

 

Het opvoeden van een kind met RAD is erg eenzaam. Vrienden, familie, school en zelfs therapeuten begrijpen niet waarom de ouders bepaalde (in hun ogen soms absurde) regels hebben, of ze vinden dat de ouders het kind maar harder moeten aanpakken. Het is voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen waar de ouders dagelijks mee moeten leven. Daarnaast ziet de buitenwereld niet het gedrag dat het kind binnenshuis wel laat zien. Het lijkt voor iedere situatie een ander masker te dragen.

Het vraagt van de ouders een onvoorstelbare kracht en doorzettingsvermogen om de dagelijkse ‘strijd’ aan te gaan. Uitputting, burn-out, of zelfs ptss is het resultaat van langdurige zorg, de zoektocht naar de juiste hulp en alle gesprekken met instanties.

 

Wanneer een moeder of vader van een kind met hechtingsstoornis het verhaal aan je vertelt, oordeel dan niet en kom niet met goedbedoelde adviezen. De standaard opvoedmethodes werken niet bij deze kinderen. Luister slechts en probeer wat zorg uit handen te nemen. Pas eens een avondje op, kook een maaltijd en breng deze langs, bied aan om te helpen in het huishouden. Het zijn kleine gebaren die een groot verschil kunnen maken voor ouders van een kind met RAD.

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0