Brief aan mijn therapeut

Beste therapeut,

 

Ik heb je hulp nodig, meer dan ooit. In deze brief wil ik je duidelijk maken dat het opvoeden van een kind met hs mij erg zwaar valt, dat het mij uitput, dat het mij tot mijn grens duwt en zelfs ver daarover. Alvast mijn verontschuldigingen voor het geval ik cynisch, defensief of negatief klink. Dit is nu eenmaal de manier waarop ik mijn leven en de opvoeding van een kind met hs ben gaan ervaren.

 

Begrijp dat ik al hulp zocht voordat jij in beeld kwam. Ik heb boeken gelezen over hs, we kwamen in aanraking met leerkrachten, politie en artsen. We voerden lange gesprekken, we analyseerden gedrag, we bedachten strategieën, er werden plannen opgesteld, maar er was niemand die het werkelijk begreep.

 

De buitenwereld denkt dat ik overdrijf, dat ik lieg, dat ik mijn kind zwart maak. Dagelijks hoor ik: ”Het is maar een kind.” ‘Dat doen alle pubers wel eens.” “Dat gaat wel weer over wanneer hij eenmaal ouder is.” De buitenwereld begrijpt niet dat waar ik dagelijks mee moet leven, dat dat ver buiten het normale valt. Het vraagt veel, teveel, veel meer dan dat ik eigenlijk aan kan. Door trauma’s uit het vroege verleden is mijn kind beschadigd geraakt en daardoor heeft het een reactieve hechtingsstoornis. Deze stoornis is niet ontstaan doordat ik te weinig liefde gaf, deze stoornis gaat niet over door meer liefde, aandacht en rust. Mijn kind is beschadigd!

 

Wanneer je mijn kind zal ontmoeten, zal je niks vreemds zien. Hij zal zelfs lijken als een welgemanierd, welbespraakt, mooi en intelligent kind. Hierdoor denk je misschien dat ik overdrijf, dat ik dingen bedenk en dat ik het allemaal te negatief zie. Maar weet je, mijn kind is een expert in het verdraaien van verhalen, mijn kind zal er alles aan doen om zelf de onschuldige te zijn, zelfs het slachtoffer te spelen. Hij zal een wig vormen tussen de buitenwereld en ons gezin. En dat is wat je niet ziet, maar wat wij wel merken. Dit alles doet mijn kind door de vroege trauma wat het heeft opgelopen. Hij zal er alles aan doen om controle te houden, alleen dan voelt hij zich veilig. Door dit gedrag denkt de buitenwereld dat ik gek ben, en weet je, soms begin ik te geloven dat dat misschien ook werkelijk zo is.

 

En ja, ik ben veranderd, ik ben niet meer de persoon die ik was. Ik ben niet perfect, natuurlijk maak ik fouten en reageer ik wel eens verkeerd. Hierdoor denk ik soms dat de buitenwereld mij als een slechte moeder ziet, dat ik alleen maar uit eigenbelang handel. Maar weet je, ik ben er open erover. Het is mijn leven dat 360 graden gedraaid is, ik herken mijzelf soms niet meer. En dat alleen maar, omdat ik mijn kind wil helpen.

 

Ik ben veranderd in een angstig en gestrest persoon die aan alle vezels in mijn lijf kan voelen dat de spanning teveel is. Mijn hoofd loopt over van het bedenken hoe en wat ik nog anders kan en moet doen om mijn kind te helpen. Maar wie helpt mij? Ik heb na jaren van zorgen voor mijn kind ook een trauma opgelopen. Wie zal dat geloven? Dat je als volwassene een trauma kunt krijgen van een kind? Dat is waarom het zo belangrijk is om te praten met jou, iemand die het wel begrijpt, die alles weer in perspectief zet en die erkent dat het geen eenvoudige taak is. En misschien dat je zelfs voor mij kan benoemen dat de situatie onhoudbaar is geworden, omdat ik zelf te angstig ben om dat hardop uit te spreken.

 

Begrijp alsjeblieft dat we in een meer dan moeilijke situatie leven. De therapeut van mijn kind doet zijn best. Het mag met klei, water en zand spelen. Het mag zijn verhaal vertellen. Het mag alles wat het nodig heeft. Voor veel kinderen zal het werken en ik wil niet ondankbaar klinken, maar vele vormen van therapie hebben geen resultaat bij mijn kind. Hierdoor klink en ben ik kritisch, ik wil dat mij kind geholpen wordt, maar ik besef ook dat dat bijzondere kwaliteiten van de therapeut vraagt. En ik weet ook dat niet iedere therapeut daartoe in staat is. Wanneer je geen ervaring hebt met hechtingsstoornissen, wees dan eerlijk tegen mij en verwijs mij naar iemand die dat wel heeft. Vertel geen succesverhalen van andere kinderen zonder hs, dat is geen vergelijking.

 

 

Ik zal alles doen om mijn kind en mijn gezin te helpen, maar ik kan het niet alleen. Daar heb ik jou bij nodig. Alsjeblieft help ons…

Reactie schrijven

Commentaren: 0